Affra

Niet zo lang geleden gebeurde er iets wonderlijks. Of eigenlijk gebeurde er iets wat het begin was van iets wonderlijks. 

Al van klein meisje af aan heb ik een grote droom. Je kunt het mijn levensdroom noemen. Ik droomde over een eigen paard, Ik las de Penny en Fantaseerde in het bos dat de verhalen uit de Penny mij zouden gebeuren en dat er dus ieder moment een paard de hoek om kon komen zonder ruiter. En dat ik dan het paard terugbracht en uit dankbaarheid het paard mocht hebben. Allemaal van dat soort fantasieën. Het was de lust van mijn leven. 

Ik had in mijn jonge jaren veel pony's en paarden die ik mocht verzorgen en berijden. Lekker het bos in en urenlang tutten. Gelukkiger kon je me niet treffen. Maar een eigen paard zat er niet in,

Toen ik ging trouwen met mijn lief en we kinderen kregen, kwamen de paarden noodgedwongen op een lager pitje te staan. Maar ik miste ze iedere dag! 

Een jaar geleden verhuisden we naar Zutphen en kwam mijn droom heel dichtbij. Konden we niet op een boerderij gaan wonen? Maar we kozen ervoor om vlakbij het centrum te gaan wonen om onze opgroeiende kinderen de vrijheid te geven zelfstandig naar vriendjes te kunnen gaan en later in hun leven op de fiets de stad in te laten gaan. Zonder dat ze afhankelijk waren van ons.

Ik gaf mijn droom op... Ik pakte al mijn paardenspullen in een doos en zette hem op zolder om later te verkopen of weg te geven. Ik moest het loslaten omdat het me anders zo verdrietig zou maken steeds. Het verlangen was zo groot dat het soms pijn deed.

In een prachtig weekend had ik afgesproken om met een vriendin naar de stad te gaan in Amersfoort. Samen lekker een hapje eten was het idee, Maar ik ben altijd een beetje ongeduldig, dus ik vertrok veel te vroeg van huis en kwam daardoor veel te vroeg aan in Amersfoort. Haar dochters moesten nog naar de manege en ik ging gezellig mee. En daar was het. Het begin van deze wonderlijke reis. Goldy. De merrie die eigenlijk een beetje de stempel van de manege had gekregen vals te zijn. Ik had zo met haar te doen... Ik besloot haar spontaan een healing te geven en dat voelde als thuiskomen... Goldy ontspande direct onder mijn liefdevolle handen en ik was ongelooflijk dankbaar dat ik dit mocht doen voor haar. Ik zag die dag veel meer paarden op de manege staan die ik een healing had willen geven en voelde toen dat op deze manier de paarden toch weer in mijn leven konden komen! Via mijn werk als dierentolk! Goldy haar verhaal staat onder het kopje 'ervaringen'.

Ik deelde mijn verlangen met veel vrouwen en werd een aantal weken geleden getagd op Facebook door twee prachtige vrouwen. Er werd een wandelmaatje gezocht voor een oudere ruin. Ik reageerde er onmiddellijk op en mocht zijn wandelmaatje worden. Fantastisch! Ik was terug in de wereld van de engelen op aarde, de paarden! Op stal aangekomen waar de ruin staat, gebeurde er opnieuw iets wonderlijks. Deze plek en deze mensen waren precies zoals ik me al die jaren had voorgesteld hoe een plek zou moeten zijn waar ik me fijn en op mijn gemak zou voelen. Precies zo! Ik hou van vrijheid en een gevoel van veiligheid. Niet een plek waar mensen me op mijn vingers kijken met een energie die weleens in de paardenwereld hangt. Van afgunst...

Ik was dus dolblij met deze ruin en zijn baasje! Ik sprak uit dat mijn verlangen naar een eigen paard weer werd ontvlamd en deelde met haar dat het niet mogelijk was omdat ik onmogelijk 7 dagen per week op stal kon zijn wat niet bij mijn huis was. Ik heb immers kinderen. Ze zei dat ze het daar op stal anders doen. Dat ze de zorg delen voor de paarden. Dat je dus niet iedere dag verplicht bent om te gaan. Wow! Ineens was het mogelijk een paard te kopen. Zowel financieel als op andere fronten! 

Toen ging het snel. Ik postte op Facebook een bericht dat ik met haar inkomsten moest gaan verdienen en vroeg naar mogelijkheden en behoeftes. Er kwamen prachtige en liefdevolle reacties op. Ik sprak af met een jonge vrouw die de opleiding tot homeopathie voor dieren aan het afronden is om te kijken wat we voor elkaar konden betekenen. We hadden veel raakvlakken in onze werkwijze en besloten in ieder geval onze kaartjes uit te wisselen om klanten naar elkaar door te verwijzen. Super fijn! Want ik wordt ontzettend blij van mijn werk als dierentolk. 

Om de een of andere reden kwam ook ter sprake dat ik een aantal maanden eerder, in januari, een reading had gedaan op een vermiste hond en dat ik daarin zag dat hij aangereden was en in het water was belandt waar hij was overleden. Het had veel met me gedaan destijds.. De hond was echter nog steeds niet gevonden dacht ik. Maar zij deelde met me dat de hond wel was gevonden en dat hij inderdaad aangereden en in het water was belandt... Het raakte me diep. Maar ik was ook dankbaar dat hij gevonden was. Precies een maand na mijn reading, zo bleek. 

Wat het wonderlijke hieraan is, is dat deze informatie tot mij kwam op het moment dat ik nogal onzeker was over mezelf. Ik zou namelijk naar een paard gaan kijken die ongelooflijk sensitief was en absoluut zou weigeren naar me toe te komen als ik niet geaard was en bij mezelf was. Als ik me dus anders voor zou doen dan hoe ik me vanbinnen voelde. Dit vertelde de werkneemster van de stal waar ze stond tegen me. Ik was dus heel zenuwachtig voor deze ontmoeting! En ik had die ochtend om 11 uur een afspraak gemaakt met de homeopaat in opleiding. Vlak voordat ik zou vertrekken naar de stal. Ik besloot haar af te zeggen omdat ik veel te veel spanning in mijn lijf had. Ik stuurde haar dus om 9 uur die ochtend een appje. dat ik het graag wilde verzetten naar een andere dag. Daarna ging ik weer even terug mijn bed in en vergat mijn telefoon. Om 10.05 uur keek ik en zag ik dat ze nog maar 1 vinkje had staan bij het bericht en dat ze hem dus niet had ontvangen. Ik verwijderde het bericht en besloot haar gewoon te ontvangen. En zij deelde dus later deze informatie met me... Dat moest zo zijn! Het zette me in mijn kracht en zo kon ik het paard van mijn dromen ontmoeten en haal ik haar vandaag op. Ik werd de dag na de ontmoeting wakker met haar naam en een dikke vette JA! Roos. Zo ga je heten. Het betekent intense spirituele beleving en dat heb je nu al waargemaakt. Ik zal je gaan inzetten voor werken bij en met paarden. Later bleek Roos niet te beklijven en koos ik voor een nieuwe naam. Affra. Kleur van de aarde. We zijn een nieuw leven begonnen samen en je verdiend een naam die helemaal bij je past.

Dankjewel universum! Ik vertrouw erop dat je me precies brengt wat ik aankan en nodig heb. Op het moment dat de bedoeling is. Ik buig voor jou. .  

Hartegroet Kim